Αχ Ελλάδα σ' αγαπώ!

Και το "καμάρι" της Αθήνας, ο Καμίνης, μας δήλωσε οτι δεν άξιζε τιμής ένεκεν τελευταία κατοικία ο ανθρώπος που έγραψε, θα ΤΟΛΜΗΣΩ να πω τον δεύτερό μας Εθνικό Ύμνο, Μανώλης Ρασούλης! Και θέλω να το πω εδώ. Πρόκειται να συνταχθεί ένα κείμενο-διαμαρτυρία για την ξεφτίλα του δημάρχου και του υπουργείου α-πολιτισμού που φέρθηκαν έτσι για άλλη μια φορά στον Ελληνικό Πολιτισμό και θα μαζευτούν υπογραφές. Όχι για τον πατέρα μου, αλλά για τον αργό θάνατο του πολιτισμού μας..Όποιος θέλει να συμμετάσχει, θα είναι πολύτιμη η υπογραφή του! Άντε και καλά ουϊσκια στην παραλιακή το βράδυ κύριε Καμίνη!..Μην ξεχάσετε να κλείσετε τα φώτα πριν φύγετε στο Σύνταγμα και καίνε τσάμπα!..

Ας κάνουμε πια ένα Πολιτιστικό Μποϊκοτάζ !

Θέλω να πω κάτι. Θα πρέπει να γνωρίζουν οι "υπεύθυνοι γύρω από το ελληνικό τραγούδι και τον πολιτισμό αυτής της χώρας, οτι τους δημιουργούς που έχουν προσφέρει αξία στην Ελλάδα - κάτι που οι υπεύθυνοί της δεν θα το κάνουν ούτε σε 10 ζωές -τους ΤΙΜΑΜΕ ΚΑΙ εν ζωή ΚΑΙ μετά θάνατον. Είναι τραγικά υποκριτικό να φαίρονται όλοι αυτοί ανάλογα με το αν είναι κανείς νεκρός ή ζωντανός. Κάτι που ΔΕΝ θα καταλάβουν ΠΟΤΕ όλοι αυτοί οι "υπεύθυνοι" (υπουργοί, δήμαρχοι. δισκογραφικές και φοβάμαι και αρκετοί δημιουργοί), είναι οτι την αντίληψη της αξίας ενός δημιουργού πρέπει να τη βάζουν σε προτεραιότητα σε σχέση με τα συμφέροντά τους. Και δεν θέλω ν' ακουστεί ουτοπιστικό αυτό, γιατί οι πραγματικά έξυπνοι πολιτικοί και επιχειρηματίες γνωρίζουν, οτι με το να έχουν συνείδηση του πολιτισμού που προασπίζονται, κερδίζουν και οι ίδιοι πολλά περισσότερα. Ενώ οι αρπακολλατζήδες αργά ή γρήγορα θα βρεθούν στο χείλος του γκρεμού. Πρέπει επίσης να γνωρίζουν, οτι ο κόσμος είναι αυτός που καθορίζει την ποιότητα αυτής της χώρας και όχι εκείνοι που προσπαθούν να επιβάλλουν αξίες που ξέρουν οτι σε λίγο καιρό θα ξεβραστούν και αυτό που θα μείνει θα είναι η ξεφτίλα, με κεφαλαία γράμματα. Και ο σοφός λαός λέει "καλύτερα να σου βγεί το μάτι παρά το όνομα". Και έχω να πω και κάτι προς τον "σοφό λαό" γιατί κ εκείνος πρέπει να αναλαμβάνει τις ευθύνες του για την πολιτισμική και πλέον γενικότερη κατρακύλα μας. Αντισταθείτε ρε γαμώτο επιτέλους!!! Ας μην φάμε με περισσή χαρά την μπαναλαρία και τον ξεπεσμό που πάνε όλοι αυτοί να μας επιβάλουν!! Τόσο δύσκολο είναι πια;; Ας κάνουμε πια ένα Πολιτιστικό Μποϊκοτάζ ! Μόνο στα προϊόντα και σε ότι μας φαίνεται εύκολο θα το κάνουμε; Γιατί δεν μπορούμε να καταλάβουμε οτι για την κατάντια μας ευθυνόμαστε όλοι;; Στις αξίες μας, στην παιδεία μας, στις ταινίες που βλέπουμε, στα τραγούδια που τραγουδάμε, ΣΤΑ ΑΣΤΕΙΑ ΜΕ ΤΑ ΟΠΟΙΑ ΓΕΛΑΜΕ! Εκεί φαίνεται πια οτι είμαστε κουτσομπόληδες, κατίνες, νοσηροί, κακομαθημένοι και κακιασμένοι (ναι αυτή είναι η λέξη), άξεστοι, επιθετικοί και χωριάτες. Και όλα αυτά τα μεταφράζουμε σαν ελληνικό τσαμπουκά, ελληνική εξυπνάδα και ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ!! Αίσχος πια! Φτάνει με την αυτοκατάντια και την γελοία αυτοπροστασία του καθενός! Πρέπει να βουτήξουμε μέσα στη θάλασσα, ΓΙΑ να πολεμήσουμε και ΓΙΑ να βιώσουμε και το μεγαλείο της! Με τη σαγιονάρα κ το πόδι να παίζει με το κυματάκι στην ακροθαλασσιά ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ. Άκουσα εχθές μια φράση σε μία συνέλευση για την προστασία των πνευματικών δικαιωμάτων των δημιουργών, που τριγυρνάει σαν τη μύγα μες στο μυαλό μου. Όταν ακούστηκε η φράση: "Ας κάνουμε κάτι δραστικό! Να αποσύρουμε τα τραγούδια μας από την ραδιοφωνική και τηλεοπτική αναπαραγωγή τους!" ακούστηκε η φράση οτι "δεν γίνονται αυτά τα πράγματα γιατί αν σηκωθείς από τη θέση σου θα στη φάει άλλος." Μου έρχεται πραγματική αηδία που ακούστηκε τέτοια ατάκα μέσα σε πλήθος σκεπτόμενων δημιουργών! Για ποια θέση μιλάμε ποιά;;! Τόσο πολύ τη ζεστάναμε αυτή τη *&^*θέση;; Μέχρι που στο τέλος απελπίστηκαν και οι υπεύθυνοι της συνέλευσης φωνάζοντας το πάναπλο:"Υπερασπιστείτε τα δικαιώματά σας πια!! Μιλάτε γι΄αυτά! Στην τηλεόραση, στα ραδιόφωνα στις εφημερίδες παντού!! Μόνο για δίσκους, κυκλοφορίες και δουλειές μιλάνε όλοι! Φτάνει πια το "τέλος πάντων"! ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΠΙΑ ΑΛΛΟ "ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ"! FINITO!

Εδώ, ΕΙΝΑΙ του Ρασούλη..

"Σήμερα είμαστε εδώ στον Ιανό, καλεσμένοι του Μανώλη Ρασούλη. Το λέω αυτό, γιατί ο ίδιος έκλεισε την σημερινή ημερομηνία, για να παρουσιάσει την επικείμενη αυτοβιογραφία του. Την Πέμπτη, στις 3 Μαρτίου, κανόνισε τα διάφορα τυπικά θέματα της κυκλοφορίας του βιβλίου αυτού, και ήταν πολύ ευδιάθετος γύρω από αυτό το γεγονός. Το Σάββατο το ξημέρωμα όμως, στις 5 του Μάρτη, ξεκίνησε προς μια καινούργια εμπειρία. Τώρα εμείς είμαστε εδώ, όπως ήταν προγραμματισμένο από εκείνον,και  εκείνος λείπει. Μας έστησε..Έτσι νομίζουμε με την πρώτη ματιά, κ είμαστε έτοιμοι να τον επιπλήξουμε για το στήσιμο στο ραντεβού..Εγώ προσωπικά, συγκρατούμαι πολύ να μην τον μαλώσω. Δεν τα καταφέρνω πάντα..Έχω όμως μια αίσθηση, ότι ο μπαμπάς απλά άλλαξε θεωρείο. Ίσως για να βλέπει κ ν’ακούει καλύτερα, αλλά δεν υπολόγισε οτι έχουμε ξελαιμιαστεί προσπαθώντας να κοιτάμε προς τα επάνω για να τον ακούμε και να τον βλέπουμε κ εμείς (και γι'αυτό πρέπει να τον μαλώσω, μην το ξεχάσω..).. Είναι νωρίς. Είναι νωρίς για να μιλήσουμε για για εκείνον, χωρίς εκείνον. Είναι νωρίς να τραγουδήσουμε τραγούδια του χωρίς εκείνον. Είναι νωρίς να  λέμε «όλα σε θυμίζουν» κ να απευθυνόμαστε σ΄εκείνον. Είναι πολύ νωρίς να τον μνημονεύουμε, γιατί απλά μπήκαμε σε όλες αυτές τις διαδικασίες ΠΟΛΥ ΝΩΡΙΣ. Δεν θα το κάνω. Δεν θα μιλήσω σε παρελθοντικό χρόνο για εκείνον. Αρνούμαι. Συγκινούμαι χωρίς να συνειδητοποιώ τι έχει συμβεί. Και έρχεται η δική μου σειρά να με μαλώσει όπως έκανε άλλες φορές και να μου πει «Συγκίνηση μεν, Συνείδηση δε. Η Συνείδηση είναι αυτή που κρατάει το σύμπαν στη θέση του και χωρίς αυτήν είμαστε ξεχαρβαλωμένοι και αναίτιοι. Ναταλίτσα, να εμπλουτίζεις κ να υπερασπίζεσαι  την Ιδεολογία σου. Να συγκινείσαι, αλλά να ξέρεις με τι και γιατί. Όλα τ’ άλλα βρίσκονται στο φλούδι"
Συγκινούμαι, παλεύω να συνειδητοποιήσω, αλλά δεν μπορώ γιατί δεν θέλω..Αυτό όμως που ξέρω σίγουρα, είναι αυτό που έλεγε ο μπαμπάς όταν τελείωνε κάθε συναυλία του:
                                     - ' Και να θυμάστε όταν σας τη δίνει,
                                        από τη μούχλα βγαίνει η πενικιλλίνη,
                                        που κάνει κάθε αρρώστια ξού και ντα,
                                        φτάνει να είναι ο Φλέμινγκ κάπου εκεί κοντά!' -

Και αυτό, ΕΙΝΑΙ Συνείδηση και ο νοών..νοείτω. "

Αυτό είναι το σημείωμα που έγραψα για να πώ στην χθεσινή βραδιά-αφιέρωμα που διοργάνωσαν το βιβλιοπωλείο ΙΑΝΟΣ και οι φίλοι και συνεργάτες του πατέρα μου.
Μίλησε ο καθένας με τη σειρά του, ακούστηκαν 2-3 τραγούδια και ο Βασίλης Χατζηιακώβου με φωνάζει στο μικρόφωνο να πω δυό λόγια. Τι να έλεγα;..Δεν είχα τι να πώ..Η συγκίνηση και τα λόγια των φίλων του μπαμπά ήταν τόσο δυνατά, που με ακινητοποίησαν στην καρέκλα μου, κουνώντας γρήγορα αρνητικά το χέρι μου για να μην σηκωθώ. Αυτά τα λόγια που είχα ακούσει από τον Γιώργο Κοντογιάννη, τον τόσο αγαπημένο φίλο και συνοδοιπόρο του μπαμπά, που με ζόρι κ αυτός ξεστόμισε τα λόγια του.Τον Φώτη Κουβέλη, που τους συνέδεε μια βαθειά εκτίμηση και φιλία. Τον Μίμη Ανδρουλάκη, τον ανατρεπτικο κρητικό, που με την ιδιωματική προφορά του μας έφερε μπροστά στην άγρια ομορφιά κ επαναστατικότητα αυτης της πατρίδας που ξυπνούσε στην ψυχή του μπαμπά. Τον φίλο του, Δημήτρη Αλεξάνδρου που ήταν ιδιαίτερα συγκινημένος..Τη Βάσω Αλαγιάννη, την τόσο αγαπημένη του φίλη και συνεργάτιδά του. Τον Πέτρο Βαγιόπουλο, τον φίλο και συνεργάτη του, που δεν θα ξεχάσω ποτέ την αντίδρασή του όταν τον πήρα στο τηλέφωνο για να του πω τα θλιβερά μαντάτα. Τον Θωμά Κοροβίνη που με το ζόρι συγκρατούσε την στανοχώρια του.. Τον Γιώργο Γραμματικάκη, που ήταν συγκλονιστικός, κρατώντας ένα καπελάκι στα χέρια του, προσπαθώντας να λύσει το μέγα επιστημονικό ερώτημα "Τι το θέλεις το καπέλο, Μανώλη;" Ένας λόγος που συντάραξε το σύμπαν μέσα μας..Τα τραγούδια του; "Το νιώσε με" που τραγούδησαν ο Πέτρος Βαγιόπουλος με τον συγκινημένο Λάμπρο Καρελά. "Τα ρώσικα μάτια" που ο Ορφέας Περίδης μας τσάκισε στα δυό. "Το αχ Ελλάδα σ'αγαπώ" με τη Βάσω και τον Δημήτρη Κοντογιάννη που νιώσαμε βαθειά έλληνες. "Ο Λέντζος" που τραγούδησε ο, κατά χιλιάδες φορές συνεργάτης του, Δημήτρης Κοντογιάννης. "Έγκλημα και τιμωρία" που τραγούδησε ο Γιώργος Μαργαρίτης και δημιούργησε καταιγισμό χειροκροτημάτων..Τον Γιώργο Σαρρή, που η χαρά μου που βρισκόταν εκεί, μαζί μας, παρ'όλες τις συνθήκες και τραγούδησε τις "Νταλίκες", δεν περιγράφεται! Σπάσανε τα χέρια μου από το χειροκρότημα!..Κ η κατάσταση "χειροτέρευε", με τη Σοφία Παπάζογλου να παραφράζει το "Αν πεθάνει μια αγάπη" λέγοντας οτι, "αν πεθάνει μια ζωή, δεν πεθαίνει κ η αγάπη" ακουμπώντας το χέρι της στην καρδιά της  βαθύτατα συγκινημένη και βαθύτατα συγκλονιστική, ενώ τα δάκρυά της δεν την άφηναν να τελειώσει καλά-καλά το τραγούδι. Η Λιζέτα Καλημέρη που με λυγμό τραγούδησε το "Όλα σε θυμίζουν" και ο κόσμος τραγούδησε με τόσο δυνατή φωνή.."Κ εγώ σαν πόλη αφήνομαι" που η Σοφία και η Λιζέτα τραγούδησαν μ'εμένα δίπλα τους, δίνοντας μου κουράγιο με τις φωνές τους και την αγκαλιά τους..Και ο Νίκος Καρατζάς, ο δημιουργός του Ιανού, που έμπηξε το μαχαίιρι στο κόκκαλο στον Δήμαρχο Γιώργο Καμίνη και σε όλους τους ιθύνοντες που φέρθηκαν τόσο απολίτιστα στην ταφή του πατέρα μου, την ταφή, που θα μου επιτρέψετε να πω, ενός μεγάλου κομματιού της Ελλάδας και του Ελληνικού πολιτισμού.
Και πόσα άλλα, και πόσοι άλλοι αδελφικοί φίλοι του μπαμπά που δεν κατάφεραν να παρεβρίσκονται εκεί για σοβαρότατους λόγους. Ο Πέτρος Ξανθόπουλος, η Μαίρη Φασουλάκη, ο Νίκος Μαμαγκάκης , ο Νίκος Ξυδάκης, ο Χρήστος Νικολόπουλος, ο Νότης Μαυρουδής, ο παιδικός φίλος του μπαμπά, ο Ρουσσέτος Παναγιωτάκης και η Αντριάνα, η γυναίκα του, o αγαπημένος του George - Γιώργος Γαβαλάς και η Μίλλη, ο Αντώνης Καφετζόπουλος, ο Jehuda Poliker, o David, Η Κατερίνα, η Μαρία, Ο Κώστας και βέβαια ο Πασχαλάκος που προσπαθεί τόσο.. Και πόσοι άλλοι που η νοητική παρουσία τους γέμισε το χώρο..
Τι άλλο να έλεγα όταν έβλεπα τους αγαπημένους μου ανθρώπους, τη μαμά μου, που της ράγισαν η καρδιά και όλα αυτά τα δυνατά χρόνια στο Λονδίνο με τον μπαμπά, τα ξαδέλφια μου, αγαπημένα του ανήψια, τους θείους μου, που ήταν και κολλητοί του, τον Κώστα να προσπαθεί να κρατηθεί χωρίς καμμία επιτυχία, να σπαράζουν όλο κ πιο πολύ..Ανέβηκα στο μικρόφωνο και κοίταξα για λίγο τους φίλους του μπαμπά,τη Φαίη Κοκκινοπούλου,,τον Γρηγορη Ψαριανό, τον Σταύρο Θεοδωράκη, τον Ευτύχη Μουζουράκη τον.., την.. τους....Όλους..Και το μόνο που κατάφερα να πώ είναι: "Και να θυμάστε όταν σας τη δίνει, από τη μούχλα .." και ήταν τόσο δυνατή η δύναμη της φωνής όλων αυτών των φίλων που απήγγειλαν αυτή την τόσο χαρισματική προτροπή του, που απλά έκατσα ακίνητη και το μουρμούριζα σαν υπνωτισμένη..Και ήταν τόσο δυνατή η ένταση, ψυχής και ντεσιμπέλ, που είμαι σίγουρη οτι όχι μόνο μας άκουσε ο μπαμπάς από εκεί πάνω, αλλά πρέπει να ήταν και εκείνος -και η εκεί, παρέα του- ευχάριστα ξαφνιασμένοι..Αυτό μόνο ήθελα, αυτό μόνο θέλω. Τίποτα άλλο..

William Shakespeare: SONNET 8

Music to hear, why hear'st thou music sadly?
Sweets with sweets war not, joy delights in joy.
Why lovest thou that which thou receivest not gladly,
Or else receivest with pleasure thine annoy?
If the true concord of well-tuned sounds,
By unions married, do offend thine ear,
They do but sweetly chide thee, who confounds
In singleness the parts that thou shouldst bear.
Mark how one string, sweet husband to another,
Strikes each in each by mutual ordering,
Resembling sire and child and happy mother
Who all in one, one pleasing note do sing:
Whose speechless song, being many, seeming one,
Sings this to thee: 'thou single wilt prove none.'

Εντοπίστηκε νερό σε μορφή πάγου πάνω σε αστεροειδή Τα ευρήματα εντοπίστηκαν στον «24 Θέμις»!

Νερό σε παγωμένη μορφή και πολύπλοκες οργανικές ουσίες πάνω σε αστεροειδή, εντόπισαν για πρώτη φορά αμερικανοί επιστήμονες.

Τα ευρήματα εντοπίστηκαν στον «24 Θέμις», ένα τεράστιο βράχο διαμέτρου 200 χιλιομέτρων που βρίσκεται σε τροχιά σε απόσταση περίπου 480 εκατ. χλμ. από τον ήλιο, στη ζώνη μεταξύ του Άρη και του Δία.

Ο «24 Θέμις» ουσιαστικά είναι πλήρως καλυμμένος από ένα λεπτό στρώμα πάγου. Σύμφωνα με τους ερευνητές, σε αυτές τις συνθήκες, ο πάγος δεν είναι σταθερός και πρέπει να ανανεώνεται με κάποιο τρόπο, πιθανώς από το εσωτερικό του αστεροειδούς.

Σύμφωνα με ένα εναλλακτικό σενάριο, ο αστεροειδής πρόσφατα συγκρούστηκε με κάποιον παγωμένο κομήτη.

Εξετάζονται και άλλες πιθανότητες, όπως η συχνή πρόσκρουση μικρότερων βράχων πάνω στον «24 Θέμις», που φέρνει στην επιφάνειά του τον κρυμμένο από κάτω πάγο ή ίσως υδρατμοί πάγου εξέρχονται συνεχώς από το εσωτερικό προς την επιφάνεια, όπου και συμπυκνώνονται με την μορφή πάγου.

Η ανακάλυψη της λεπτής παγωμένης επιφάνειας του ουρανίου σώματος έγινε, με τη βοήθεια του υπέρυθρου τηλεσκοπίου της NASA στη Χαβάη, από δύο ανεξάρτητες ερευνητικές ομάδες, η μια υπό τον καθηγητή φυσικής Ουμπέρτο Κάμπινς του πανεπιστημίου της Κεντρικής Φλόριδα και η άλλη υπό τον δρα Άντι Ρίβκιν του πανεπιστημίου Τζον Χόπκινς. Τα ευρήματα των ερευνών παρουσιάστηκαν στο περιοδικό “Nature”, σύμφωνα με το BBC και το Γαλλικό Πρακτορείο.

Για να δείτε τι ελεεινοί είναι!..

Το Βήμα (υπ'όψιν Τα Νέα και το Βήμα είναι αδελφάκια) είχε προτείνει στον πατέρα μου να βγάλουν 4 cd με συλλογή επιτυχιών του (σας θυμίζει τίποτα;) και δεν δέχτηκε ο πατέρας μου γιατί προσπάθησε (το Βήμα) να τα βγάλει για ψίχουλα. Επαναλαμβάνω, ΔΕΝ ΣΥΜΦΩΝΗΣΑΝ ΜΕΤΑΞΥ ΤΟΥΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑ ΤΩΝ CD K ETΣΙ Η ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑ ΑΚΥΡΩΘΗΚΕ. Και ξαφνικά βλέπουμε στις διαφημίσεις "εκτάκτως" (επίσης αν σας θυμίζει κάτι) ΟΛΟΚΛΗΡΟ το cd "H εκδίκηση της Γυφτιάς". Πρέπει ο κόσμος να γνωρίζει το εξής: Οι εφημερίδες δεν χρειάζεται, ΝΟΜΙΚΑ, να ζητούν τη άδεια από τον δημιουργό βάσει των συμβολαίων που έχουν συνυπογράψει οι δημιουργοί (αναγκαστικά) με τις εταιρείες δίσκων, που παρεπιπτόντως έτσι και δεί κανείς ένα τέτοιο συμβόλαιο θα φρίξει, οπότε και κρύβονται πίσω απο το "Νομικό Δικαίωμα". Υπάρχει όμως και αυτό που λέμε "Ηθικό Δικαίωμα" και δεν μιλάμε για την ηθική αορίστως, που ΣΑΦΕΣΤΑΤΑ θα έπρεπε από τακτ και μόνο να ζητούν την άδεια του δημιουργού. Πόσο μάλλον όταν ο δημιουργός μόλις απεβίωσε οπότε και η άδεια θα έπρεπε να ζητηθεί από τους προστάτες του έργου του. ΟΥΤΕ ΚΑΝ ΚΑΝΟΥΝ ΤΟΝ ΚΟΠΟ (έστω με πρόσχημα) ΝΑ ΣΥΛΛΥΠΗΘΟΥΝ τους συγγενείς, που συνήθως είναι και αυτοί που θα προστατέψουν το δημιουργικό έργο του ανθρώπου τους. Το "Ηθικό Δικαίωμα" λοιπόν, είναι ένα καθαρά ΝΟΜΙΚΟ δικαίωμα προστασίας του δημιουργού σε περίπτωση που κάποια κυκλοφορία ή δημοσίευση του έργου μπορεί να τον προσβάλει με κάποιον τρόπο. Πχ: Φανταστείτε να κυκλοφορήσει σε κάποια εφημερίδα προσφορά ο Μεγάλος Ερωτικός του Χατζηδάκι με το νέο dvd της Αλεξανδράτου. Είναι ένα ακραίο παράδειγμα, αλλά στις πιο λεπτές του αποχρώσεις ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΕΝΑΣ ΧΑΜΟΣ. Όπως για παράδειγμα, οτι ο πατέρας μου ΔΕΝ θα δεχόταν ποτέ να κυκλοφορήσει δικό του έργο ΠΑΡΑΛΛΗΛΑ με ένα cd του Γιώργου Νταλάρα, ο οποίος τράβαγε τον πατέρα μου για χρόνια στα δικαστήρια. Και ΜΗΝ ξαναδιαβάσω ειρωνικές αηδίες του τύπου: "Δηλαδή απαγορεύεται ν ακούμε Ρασούλη και Νταλάρα μαζί; ή μήπως δεν πρέπει να πουλιώνται τα cd τους μαζί στα ίδια δισκοπωλία;" γιατί είναι ΤΟΣΟ γελοίο αυτό το επιχείρημα που δεν μπορώ καν να νευριάσω, αλλά να σκάσω στα γέλια με την "αφέλεια" που μπορεί να γράψει κάποιος κάτι, όταν ΔΕΝ γνωρίζει τα πράγματα καλά και πως κινείται η αγορά. Βάση λοιπόν αυτού του Ηθικού Δικαιώματος, ο δημιουργός ΜΠΟΡΕΙ να εμποδίσει την οποιαδήποτε δημοσίευση του έργου με ΕΝΔΙΚΑ μέσα, αν κρίνει οτι η δημοσίευση αυτή προσβάλει το έργο του ή την προσωπικότητά του. Γι΄αυτό, ν΄αφήσουν αυτά που ξέρουν οι εφημερίδες, γιατί οι δημιουργοί ΔΕΝ τρώνε κουτόχορτο και δεν κάνουν όλοι τα στραβά μάτια για ένα κομμάτι ψωμί. Κάποια πράγματα ΔΕΝ ΠΟΥΛΙΩΝΤΑΙ!

Άχαρες εξηγήσεις και για την..κηδεία και το μνημόσυνο..

Τον τελευταίο καιρό, εκτός από τα γεμάτα "συμπαράσταση" λόγια που έχω διαβάσει από κάποιους που κάποια στιγμή σκέφτομαι να δημοσιεύσω για "μουσειακούς" και κοινωνιολογικούς λόγους της ανθρώπινης συμπεριφοράς, κρίσης και επικριτικότητας για τις πράξεις ενός ανθρώπου που μέσα στην ψυχρή πραγματικότητα της απώλειας του πατέρα του, τρέχει με την ληξιαρχική πράξη θανάτου στα χέρια δεξιά και αριστερά για τα διάφορα ανατριχιαστικά διαδικαστικά, παλεύοντας να διαβάσει αυτό το χαρτί που κρατάει στα χέρια του, να συνειδητοποιήσει αν αφορά όντως τον γονιό του και περιμένοντας να ξυπνήσει απο έναν εφιάλτη που κάθε μέρα γίνεται όλο και πιο αληθινός. Πρέπει να εξηγώ τα πιο αποστομοτικά αυτονόητα;.. Οι φίλοι, γνωστοί και άγνωστοι, μου λένε να μην δίνω σημασία στα σχόλια που ακούω και διαβάζω, μα σκέφτομαι τον μπαμπά μου που κάθε σχόλιο, ακόμα και των πιο άσχετων με εκείνον, το περνούσε κόσκινο. Γιατί; Γιατί ήταν ένας άνθρωπος με πάθος που σιχαινόταν το άδικο, το ψέμμα και την διαστρεβλωμένη χειραγώγηση της κοινής γνώμης. Πείτε το γονίδια, ή ότι μου το δίδαξε εκείνος, ή οτι τον μιμήθηκα, ή είναι εκ του φυσικού που μιλούσαμε και μιλάμε την ίδια γλώσσα. Τώρα κατηγορούμαι και για ασέβεια πρός την μνήμη του γιατί η κηδεία ήταν χριστιανική και γιατί τα μνημόσυνα και γιατί το ένα και γιατί το άλλο..Φοβάμαι οτι και η κίνηση της οικογένειας να τηρήσει την θρησκευτική παράδοση στην οποία μεγάλωσε ο πατέρας μου και αποστασιοποιήθηκε μόνο πρακτικά απο αυτή, αλλά σεβόμενός τη βαθύτα, έχει και αυτή αφοριστεί..Νιώθω λίγο περίεργα να απολογούμαι συνέχεια για την σχέση μου με τον πατέρα μου και για τις κινήσεις που κάνω..Ο πατέρας μου ήταν ένας βαθειά φιλοσοφημένος άνθρωπος και σεβόταν όλες τις θρησκείες και την φιλοσοφία τους. Εκείνος με πήγε πρώτη φορά στην Ινδία, εκείνος με πήγε στην Ιερουσαλήμ και την Βηθλεέμ και εκείνος έψελνε μέσα στην σπηλιά δίπλα στον Πανάγιο Τάφο για να νιώσει την ακουστική της σπηλιάς. Και στον γάμο μου όταν χαιρέτησε τον ιερέα -που επιπλέον είχε βαφτίσει τον άντρα μου- έβγαλε το καπέλο του και του φίλησε το χέρι, όπως θα σεβόταν κάθε ιερέα που έβλεπε οτι με βαθύτητα και συνείδηση υπηρετούσε την όποια θρησκεία του..Αυτός ήταν ο πατέρας μου, αυτοί είμαστε κ εμείς..Πόσο ακόμα θα πρέπει μέσα στον κυκεώνα που βρίσκομαι να εξηγώ, οτι με κάποια σκέψη και βασανιστική περισυλλογή πράττω όπως πράττω;..Προς υπεράσπιση του εαυτού μου κ εγώ, μπαμπά...

Τίποτα δεν πάει χαμένο - Τσελεντάκης Μανώλης

(βιαστικό σημείωμα για μια ξαφνική απώλεια, πάντα είναι ξαφνική η ΑΠΩΛΕΙΑ)

Μεγάλη και στενάχωρη απώλεια.

Ένας Κρητικός που υπήρξε συγχρόνως Έλληνας, Κοσμικός, Μινωικός.
Κρητικός χωρίς να το διαλαλεί με μπαλωθιές
Έλληνας χωρίς να κονομάει από την ελληνοσύνη
Κοσμικός χωρίς να κόβει τη ρίζα του
Μινωίτης χωρίς να υπάρχει Κνωσσός.

Μεγάλωσε δίπλα μας, αλλά ταξίδεψε παντού και επέστρεφε πάντα. Έζησε με ένστικτο, τόλμη και νου. Ρούφηξε τις θεωρίες, τις πράξεις και όλους τους πνευματικούς και επαναστατικούς χωροχρόνους των τελευταία 50 χρόνων.
Ένας άνθρωπος ελευθέρας βοσκής, ένας ελεύθερος σκοπευτής που ακόμα κι όταν δεν έβρισκε κέντρο (σπάνια), χάζευες το ίχνος της βολής του σαν διάττοντα αστέρα τη νύχτα.

Κατάφερε να κτίσει αυτά που καταλαβαίναμε όλοι, αυτά που καταλάβαιναν ολίγοι και αυτά που καταλάβαινε μόνον αυτός, σε λέξεις, ρίμες και τραγούδια που τα καταλάβαιναν και τα ένιωθαν όλοι. Με τρόπο καίριο, χαριτωμένο, μελαγχολικό, βαθιά λαϊκό.
Και το πιο ‘τοπικό’ ίχνος που άφηνε είχε ένα κοσμικό-συμπαντικό τροπισμό. Χωμάτινος, αέρινος, ηφαιστειώδης και υγρός συγχρόνως στα τραγούδια του. Απολλώνιος και Διονυσιακός, πνεύμα και οινόπνευμα μαζί. Και από την πιο βαθιά μελαγχολία σ΄ έβγαζε στη ζεστή ανθρώπινη ελπίδα και από τον πιο σκοτεινό βαρύ και ‘νυσταγμένο’ δρόμο σ΄ οδηγούσε στο χάραμα.

Ήταν ζεστός άνθρωπος ο Μανώλης (αυτό εξέπεμπε ακόμα και σε μένα που δεν τον γνώριζα προσωπικά) και ακομπλεξάριστος.
Ψυχροί, κομπλεξικοί και βαθιά επαρχιώτες υπήρξαν όσοι κατά καιρούς τον αντιμετώπιζαν με ειρωνεία, συγκατάβαση, ζήλεια ή εχθρότητα, χαρακτηρίζοντάς τον περίεργο, αιρετικό, εμμονικό, ιδιαίτερο.
Ναι, ήταν όλα αυτά, αλλά ακριβώς με τον αντίθετο τρόπο με τον οποίο τα εννοούσαν όσοι τα έλεγαν.
Και ευτυχώς που σ αυτήν τη βαθιά αποπνευματωμένη, μίζερη, παρακμάζουσα, αντι-λαϊκή και συγχρόνως επαρχιώτικη, κοτζαμπάσικη Ελλάδα υπήρξε τέτοιος.

Μπορεί να αισθάνθηκε πολλές φορές μοναξιά, αλλά ποτέ δεν υπήρξε μόνος.
Μανώλη, σ ευχαριστούμε.
Τίποτα δεν πάει χαμένο, στη χαμένη σου ζωή,
τ’ όνειρό σου ανασταίνω και το κάθε σου γιατί
Ηράκλειο, 13/3/11
Τσελεντάκης Μανώλης
Δάσκαλος-Σκηνοθέτης
υ. γ.
Βλέπω στο σάιτ του ΟΦΗ, ότι θα τηρήσουν την Κυριακή ενός λεπτού σιγή στη μνήμη του.
Το βρίσκω γνήσια λαϊκό και χαριτωμένο. Μια ταπεινή και παιχνιδιάρικη τιμή που θα του άρεσε. Όταν μπαίνει η ομάδα πάντα ακούγεται ο ύμνος που έχει γράψει ο Ρασούλης γι αυτήν. Φαντάζομαι, αυτή τη φορά μέσα σε απόλυτη, πνιγηρή σιωπή. Θα τους πρότεινα επίσης οι παίκτες να φέρουν μαύρα περιβραχιόνια και να ακουστούν, από τα μεγάφωνα, μόνο τραγούδια του Ρασούλη, σαν ελάχιστος και αρμόζων τρόπος τιμής.
Αχ, ρε Μανώλη.

Να 'μαστε πάλι εδώ Αντρέα

Στίχοι: Μανώλης Ρασούλης
Μουσική: Αντρέας Μικρούτσικος

Να 'μαστε πάλι εδώ Αντρέα, οι δρόμοι τρέχουν χιαστί
σημείο "χ" και μεις παρέα και ας φύγαν χίλιοι δυο καιροί
Μένω κατάπληκτος Μανώλη, δεν ξέρω αλήθεια τι να πω
Πώς γίνεται ο καθένας όλοι και όλοι πώς γίνονται εγώ

Σαν μια Ιθάκη είναι το τώρα, που όλο γυρίζω να τη βρω
και με των Δαναών τα δώρα, γελώ τον δόλιο μου εαυτό
Αμάν βαριά φιλοσοφία, ας πούμε κάτι πιο απλό
καλές οι Η.Π.Α. και η Ρωσία, μα έχω το δράμα μου και γω

Μια από τις σχέσεις που δε ξέρεις, μου φώναξε ένα πρωινό
κάνεις εσύ αυτό που θέλεις, γι' αυτό βαθιά και σε μισώ
Και γω δεν είμαι με τη Μαίρη κι όμως μαζί της έχω γιο
με σεργιανά σ' άγνωστα μέρη χάνομαι, βρίσκομαι και ζω

Ελπίδες μέσα στη φορμόλη και πολλαπλάσιοι οι καιροί
άλλαξε τόσο αυτή η πόλη, μα 'μεινε ίδιο κατιτί
Το πρώτο πρώτο μας τραγούδι, αυτό θαρρώ πως θες να πεις
Κάλλιο στο χώμα το λουλούδι παρά σε βάζο περιωπής

Περνούν γερνούν τα γεγονότα, μα είναι καλό που 'μαστε εδώ
Φαντάσου φτάνει και μια νότα κι αλλάζεις όλο το σκοπό
Νομίζω έτσι και η ζωή μας σαν όπως λεν τα πάντα ρει
Στη θάλασσα η εκβολή μας και όμως γυρνάμε στην πηγή

Ναι το ποτάμι δε στερεύει καθάριο τρέχει το νερό
ενώνει δεν μεταναστεύει πηγή και γη με ωκεανό
Κάλλιο που όσο και να κλαίει ο κάθε που θα νοσταλγεί
η ζήση δε γυρνάει replay κι οι δρόμοι τρέχουν χιαστί

"Πρώτο τραγούδι"

Στίχοι: Μανώλης Ρασούλης
Μουσική: Σταύρος Λογαρίδης

Απ' τα ψηλά στα χαμηλά
κι απ' τα πολλά στα λίγα,
κι απ' τα πολλά στα λίγα,
μαζεύω φίλους συντροφιά
με μια κρυφή ελπίδα,
με μια κρυφή ελπίδα.

Απ' το πρωί ξεκίνησα να τρέχω και δε φτάνω
κι απ' την ταράτσα της Βουλής θα πέσω να πεθάνω.

Ο χάρος παρεξήγησε
και μου 'δωσε τσιγάρο
προχθές στα σκοτεινά μου,
παράξενα μου μίλησε,
με νόμισε φαντάρο
και σβήνουν τα όνειρά μου.

Αχ! στα στραβά, τα πράγματα σκουραίνουνε και πάνε,
τη μοίρα μου σε σκόνη για τα ρούχα τη βουτάνε.

Οι πόθοι μου μουλιάσανε
βαθιά στην ιστορία
και λένε γι' αλλαγή,
οι άρχοντες μουχλιάσανε
μεσ' στην πολυκαιρία,
τους δίνω απαλλαγή.

Κλείσε την πόρτα και άσε με να περιμένω απ' έξω,
δεν ξέρω καν, σαν πρέπει ένα απ' τα δύο να διαλέξω.

Απ' τα ψηλά στα χαμηλά
κι απ' τα πολλά στα λίγα,
κι απ' τα πολλά στα λίγα,
μαζεύω φίλους συντροφιά
με μια κρυφή ελπίδα,
με μια κρυφή ελπίδα.