Παρασκευή 11 Ιουλίου 2014

Σήμερα στις 19:00 θα είμαστε όλοι στην πλατεία Αγ. Γεωργίου στα Μελίσσια για να τραγουδήσουμε ενάντια στο κλείσιμο των Νοσοκομείων Σισμανόγλειο, Α. Φλέμιγκ και Παίδων Πεντέλης.
Και μετά οπωσδήποτε όλοι στο Σύνταγμα!

Παρασκευή 18 Απριλίου 2014

Επιτάφιος στο Α' Νεκροταφείο..

Επιτάφιος για τέταρτη χρονιά στο Α' Νεκροταφείο..
Μια υπέροχη κατάνυξη με όλους τους τάφους στολισμένους, δείγμα του σεβασμού και της περιποίησης των ανθρώπων προς τους ανθρώπους τους που έφυγαν..
Κόσμος πολύς...συγκινημένος..
Τα λουλούδια του Μανώλο μου φούντωσαν..
Το ίδιο και του Μάνου..
Η Ρούλα Πατεράκη, σαν φιγούρα από αρχαία τραγωδία, δίπλα, να περιποιείται τον Λευτέρη Βογιατζή..
Η μπάντα να παίζει το Αdagio του Albinoni...
Σαν μία λύτρωση..
Κατέρρευσα..

Τρίτη 15 Απριλίου 2014

Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν η ΕΡΤ


Κατέβασαν τα γράμματα από την ΕΡΤ. Θα πει κάποιος, σιγά, γράμματα είναι. Θα μου επιτρέψετε να πω, ότι μάλλον είμαι από αυτούς τους ..."κολλημένους" ανθρώπους που όταν πιστεύω και αγωνίζομαι για κάτι, το κάνω μέχρι τέλους. Και η περίπτωση του κλεισίματος της ΕΡΤ είναι από αυτές που δεν αφήνουν περιθώριο αμφισβήτησης ότι πρόκειται και μια κραυγαλέα υπόθεση φασισμού και πλήγματος της δημοκρατίας στην χώρα μας.
Μου πρότειναν μία σημαντική δουλειά στην ΝΕΡΙΤ και ευχαριστώ θερμότατα τον άνθρωπο που το έκανε και μου έδειξε εμπιστοσύνη. Είπα "όχι" χωρίς καμία σκέψη.
Και όχι για να το παίξω επαναστάτρια ή κάτι τέτοιο. Αλλά γιατί απλά, ξεκινήσαμε από την αρχή έναν κοινό αγώνα, ήμουν και είμαι σίγουρη για την καθαρότητα αυτού του αγώνα, με την έννοιά του ενάντια σε μία τόσο αντιδημοκρατική κυβερνητική κίνηση και θα το τηρήσω. Γιατί από την αρχή πίστευα ότι οτιδήποτε δημιουργήθηκε από αυτήν την αντιδημοκρατική κίνηση είναι εν τη γενέσει του λάθος. Ξέρω ότι πολλοί έχουν αλλάξει γνώμη, πλεύση, ότι υπάρχουν ανάγκες.
Αλλά πάντα το λάθος θα παραμένει λάθος.
Και ποτέ δεν είναι αργά για την αποκατάσταση της δημοκρατίας.

Πέμπτη 13 Ιουνίου 2013

Το αγαπημένο μου της ΕΡΤ

Πρέπει να καταλάβετε όλοι κάτι για να σταματήσει κάθε παραφιλολογία γύρω από την στήριξη προς την ΕΡΤ: Δεν στηρίζω τους βολεμένους της ΕΡΤ. ΚΑΝΕΙΣ από όλους όσοι μάχονται δίπλα στην ΕΡΤ αυτήν την στιγμή ΔΕΝ στηρίζει ΚΑΝΕΝΑΝ καρεκλοκένταυρο. Αυτούς τους 10-15 λίγους που έχουν δημιουργήσει και στην ίδια την ΕΡΤ προβλήματα και υποφέρουν και οι ίδιοι οι εργαζόμενοι της ΕΡΤ από αυτούς. Να θυμήσω την περίπτωση του Μανώλη Ρασούλη και την τελευταία του επιστολή στον Λευτέρη Παπαδόπουλο. Όταν ένας χώρος συνανθρώπων μας υποφέρει, κανείς δεν στηρίζει την μειοψηφία των βολεμένων. Αυτό θα πρέπει να το καταλάβετε όλοι.

Στηρίζουμε ΑΠΟΛΥΤΑ τους υπόλοιπους 2.700 εργαζομένους και τις οικογένειές τους. Αυτούς που βιώνουν χρόνια τώρα την πραγματικότητα της ΕΡΤ και έχουν δώσει ατέλειωτες μάχες για την ποιότητά της. Τους 2.700 εργαζόμενους, που όμως δεν επηρεάζει μόνο εκείνους αυτό το λουκέτο, αλλά χιλιάδες άλλους ανθρώπους που εξαρτώνται από εκείνη όπως για παράδειγμα τους Έλληνες δημιουργούς, που έχουν την ΈΡΤ σαν μόνη πηγή δημοσίευσης της δουλειά τους και κατά συνέπεια μένουν και αυτοί "άστεγοι" και "άνεργοι" έχοντας μείνει βορά στα χέρια του κάθε πρωϊνάδικου.
Αυτό δεν είναι καλό ούτε για εσάς, ούτε για την παιδεία των παιδιών σας.
Η ενημέρωσή σας μένει μόνο στα χέρια του κάθε επιχειρηματία και του ομίλου του. Μπορείτε να διανοηθείτε τι σημαίνει αυτό;

Στηρίζουμε την δημόσια λαϊκή υπόσταση της ΕΡΤ. Αυτό που ακριβώς δείχνει την ουσία της. Το ότι είναι ένα βήμα του λαού, ότι ανήκει ΜΟΝΟ στον λαό.
Στηρίζουμε την Δημοκρατία της ΕΡΤ, την Ιστορία της, τον συμβολισμό της και ότι αυτό συνεπάγεται.

Γι' αυτό, πριν μιλήσετε και πείτε ότι σας κατέβει στο κεφάλι, πρέπει να ΜΑΘΕΤΕ πρώτα τι σημαίνει Ελληνική Ραδιοφωνία και Τηλεόραση και τι έχει προσφέρει τόσες δεκαετίες τώρα. Και μετά, στηρίξτε κι εσείς με την σειρά σας τους συμπολίτες σας.
Γιατί αν δεν μπορείτε να στηρίξετε τώρα αυτές τις οικογένειες, αν δεν μπορείτε να σταθείτε απέναντι στο χουντικό και άνευ προηγουμένου λουκέτο της, δεν είστε ικανοί να στηρίξετε ποτέ κανέναν.
Γιατί απλά δεν υπάρχει ανθρωπιά μέσα σας

Παρασκευή 31 Μαΐου 2013

Κλαίω...

Κλαίω.
Κλαίω που ο "Κεμάλ" δεν έχει δικαιωθεί ακόμα,
κλαίω που άνθρωποι παίρνουν την ζωή άλλων ανθρώπων γιατί δεν τους κάνει το χρώμα τους,
κλαίω γιατί αριστεροί αλληλοσπαράζονται αντί να είναι ενωμένοι,
κλαίω που η Νατέλα από τραγική φιγούρα βρέθηκε κατηγορούμενη,
κλαίω που το κράτος προχωρά σε πλειστηριασμούς ανέργων συμπολιτών,
κλαίω που σαν σήμερα πριν 3 χρόνια 9 άνθρωποι με πάθος στη ψυχή μπήκαν στον Στόλο της Ελευθερίας για την Γάζα και δεν βγήκαν ποτέ,
που υπάρχουν Έλληνες που δεν γνωρίζουν ποιοι είναι η Νταντωνάκη, ο Μουστακί, ο Ρασούλης αντιθέτως θαυμάζουν τον Σφακιανάκη, τον Πλούταρχο και τον Γονίδη και που συνεχίζουν ανελέητα να κλέβουν κράτος και συνανθρώπους.
Μα όσα δάκρυα κι αν κλάψω, η φωτιά στην ψυχή μου για δικαίωση ΔΕΝ σβήνει. Φουντώνει σαν να ρίχνω λάδι στη φωτιά και όχι νερό. Κάθε δάκρυ, μια σταγόνια ελιάς. Μιας φουντωμένης ελιάς γεμάτη καρπούς.

Πέμπτη 30 Μαΐου 2013

Ο Μανώλης Ρασούλης για τον, τότε υπουργό πολιτισμού, Ευάγγελο Βενιζέλο

"Οπότε αποφασίζω να πάω μια μέρα στο γραφείο του υπουργού πολιτισμού Ευάγγελου Βενιζέλου κι έκλεισα σαν πολιτισμένος άνθρωπος ραντεβού. Με εδέχθη. Όμως προς τι; Εγώ ευθύς αμέσως του εξέθεσα το αίτημα μου: Κύριε υπουργέ του είπα, πριν 17 χρόνια η αείμνηστη Μελίνα μου έδωσε 10 συναυλίες χωρίς να της ζητήσω. Μπορείτε εσείς σήμερα μετά 17 χρόνια που το έργο μου μέστωσε και δεν θα αρνιόμουν 10 συναυλίες και στα χωριά του Εύρου; Ο Ευάγγελος Βενιζέλος μου απήντησε ερωτών σαν φιλόσοφος: Δηλαδή ποιος είστε; Τι ακριβώς κάνετε; Υπήρχαν αυτόπτες μάρτυρες μπροστά. " ~ Μανώλης Ρασούλης